Przykrywam się kołdrą z grzybów. Mchem zatykam uszy. Korą dębu pokrywam twarz. Nie czuć. Zły świat. Odżywiać się rosą i mgłą. Nocą przejmować się tylko piskami nietoperzy, budzonym być zimnym nosem sarny. Przed zimą do lepianki, od upałów w szałasie. Niech teraz inni się zastanawiają, czy faktycznie widzieli żółtego człowieka przemykającego pomiędzy drzewami, czy też było to jedynie złudzenie wywołane prędkością ich samochodu.

Było łatwiej, gdy na półce były kasety. Sekundy były dłuższe, wystarczało czasu na przewijanie. I tytułów mniej. Guns’n’Roses, Metallica, AC/DC, Slayer, Motorhead. A dzisiaj? Pół godziny ładuję Ipoda muzyką, która wystarczyłaby mi na resztę życia na bezludnej wyspie. A ja słucham po dwa i pół utworu przed snem, bo na tyle mi przytomność pozwala. Piszę to tylko i wyłącznie po to, aby odwrócić uwagę od zasadniczego problemu. A więc, tego… Ratunku?

Zdjęcie – jako fotka i zdejmowanie czegoś.

Diane, wiesz co jest w tym momencie najlepsze? To, że odnosząc ten odkurzacz na swoje miejsce zahaczę o półkę z alkoholem. Nalewka robiona przez tatę, jakżeż adekwatnie… W niczym nie pomoże, ale jest smaczna i jak każdy alkohol wygładza krawędzie rzeczywistości.

Jest takie zdjęcie… Inaczej. Ani ja, ani ojciec najwyraźniej nie przepadamy/liśmy za uwiecznianiem nas na fotografii. Ale jest taka jedna fotka, na której jesteśmy razem, ja mam jakieś 17 lat, zalążek długich włosów, koszulka Death „Individual Thought Patterns” (jedna z TYCH płyt!), tata leży na leżaku, bo na leżaku raczej bardziej się leży niż siedzi, ma czymś zajęte ręce, niestety trudno mi ocenić czym, nie patrzy w obiektyw, w przeciwieństwie do mnie, na tym zdjęciu jest jeszcze moja bratanica i jakaś dziewczynka, zdjęcie zrobione podczas wakacji w lepszych latach 90tych, uśmiechają się tylko dziewczyny, nie ja i nie tata… Trudno o dokładniejsze zobrazowanie naszych wzajemnych stosunków, o zilustrowanie naszych osobowości. Ale jesteśmy tam, razem. Byliśmy.

Utwór nie ma  z tym wszystkim nic wspólnego. Po prostu jest przeszywający.