słoniowo

Utalentowana osoba zaprasza mnie do rozmowy z osobą sławną. Witamy się więc po raz drugi, tak tak, pamiętam cię, aleś ty podobny do ojca… No tak, rozmowa schodzi na temat taty, pada kilka okolicznościowych frazesów, z każdą sekundą niezręczność sytuacji staje się wręcz namacalna. Bo jak tu niemalże w biegu rozmawiać o czymś tak totalnym, jak śmierć? Może źle do tego podchodzę, ale o ważnych dla mnie sprawach nie potrafię w ten sposób, nie gdy oczy rozmówcy błądzą gdzieś ponad moim ramieniem, w poszukiwaniu kolejnej osoby z którą wypadałoby zamienić kilka słów przed wyjściem na scenę. Stoję jak ten słup, coś tam bełkoczę, a w duchu dziękuję niebiosom, że akurat w tym momencie nie ma w pobliżu nikogo z ludzi (ha!) z którymi pracuję.