Zaczęło się od zdania rodem z podręcznika do języka polskiego dla klasy pierwszej szkoły podstawej. Zdania którego nie mogę sobie teraz przypomnieć. A szkoda, bo przynajmniej skróciłbym cierpienia mojego oprawcy. Uprzedzałem go, że praktycznie nie odczuwam bólu, ale nie chciał mnie słuchac. A może to ja wolałem się nie odzywać, żeby go czasem nie urazić? Zdanie, zdanie… No nie pamiętam, jedyne co widzę wyraźnie, to siebie kręcącego głową na myśl o tym, żeby może użyć notatnika w telefonie. Przecież nie zapomnę. Płynnie przechodzimy do podtapiania. Ręcznik okleja moją twarz, staje się kolejną maską, pachnie każdą pokusą, bo już nie wiem czym jestem polewany. Zdanie jednak za nic w świecie nie chce wypłynąć na powierzchnię. Było, minęło. Utonęło.

gdzie mam podpisać

diable by aniołowi

dać znieczulenie

żeby bańka pękła ale bajka trwała nadal

Tak rzadkie połączenie gdy każdy opuszek ma swój własny mózg. To konieczne, bo mój umysł stał się dmuchawcem. A że ostatnio bardzo wieje… Myślę w różnych kierunkach, myśli tracę z oczu. Odbieram inną transmisję, dociskam strunę i staję się anteną. Stykam się mimo odległości. Palcom wgrana choreografia.

Druga kawa. Druga szansa. Drugiej takiej nie będzie.

Długa droga. Długo dłutem kształtowana. Dłonie już długo wiedziały swoje.

Drzew mniej. Drzewiej bywało inaczej. Tuli drewno do siebie mężczyzna z pieńkiem.

Piję już drugą kawę w tej coraz bardziej nie mojej kuchni i myślę o tej drugiej. Kuchni. Jaka ona będzie? Czy bedę się w niej czuł obco, nie na miejscu, a jeżeli tak, to czy zrobię coś, żeby była choć odrobinę bardziej moja? Może jakoś ją przyozdobię. Poukładam w róznych miejscach sowy, które zbieram od… nie pamiętam już od kiedy. Zabiorę ze sobą ulubiony kubek, ten z gitarami. Mam nadzieję, że polubię widok z okna. Wypełnię ją muzyką, gdzieś się przecież musi udać. Nie będzie milknąć, będzie się sączyć z każdego kąta. Może wprowadzę ciszę nocną, a może nie.

Zapadnia. Zapadnia i nocy. ZapaD.N.A. się w sobie. Dziura w scenie.

zaczepione w kilku punktach jawy i snów zarówno tych dobrych jak i złych sznury liny włókna koszuli tną niebo cętkują ciało snują własne opowieści i szarpią mnie szargają moje imię napisane kredą na murze nie do odczytania zasłonięte przez suszące się pranie przykryte przykre tak naprawdę nie do odczytania zmyte przez deszcz utopione w gąszczu ogłoszeń o zgubionych kluczach i zwierzętach

stopniowo

maluj mnie na nowo

odwijam zlepiony umysł

watą cukrową

jej wstęgi nikną

z wiatrem

na drzewach meduzy

osiadły