Przecież to ja!

Jadę na rowerze przez łąki, przez pola, przecinam wrzosowiska, mknę leśnymi skrótami, zwalniam na piaszczystych ścieżkach wzdłuż rzek. Po drodze mijam mnóstwo słupów łączących kropki na pięcioliniach wysokiego napięcia. W biegu zrywam przewody, ich naręcza zwisają z koszyka na kierownicy, przypominają wiązki chrustu. Tak bardzo pragnę kontaktu, że wyrywam wtyczki.

Przy wtórze kościelnych organów odwracam się od lustra i staję przed szybą. Wilgotną, choć za oknem nie pada, czasami tylko mój wzrok napotyka spadające liście, co niezmiennie mnie cieszy. A może jest na odwrót? Może odwracam się od okna i niemalże wpadam na lustro? Smugi na szkle świadczą o tym, że prawdopodobnie właśnie jestem w trakcie sprzątania. Nic nowego. Potykam się o tabletkę i wypijam uspokajającą kawę. Nic nowego.

To miłe uczucie, tak wygrywać bez większego wysiłku. Czuję się jak generał siedzący w luksusowym namiocie z dala od pola bitwy, przekazujący adiutantom kolejne rozkazy i odbierający same dobre wieści. Nie dociera do mnie bitewny zgiełk, choć starcie z wrogimi siłami rozgrywa się najbliżej jak to tylko możliwe: w mojej głowie. O Bitwie pod Mózgiem dzieci nie będą uczyły się w szkołach, a szkoda. Prędzej czy później każde z nich stoczy ją samodzielnie. Biorąc pod uwagę to, jak wygląda dzisiejszy świat, raczej prędzej.

Jestem latawcem, wiesz? Na uwięzi, ale jednak latam. I to w dodatku ja sam trzymam w dłoni żyłkę. Żyłę z której wysysam jad. Tętnię więc życiem. Puszczam się na wzgórza szczycie.

Codzienność upycham gdzie bądź. W porannym tramwaju, w popołudniowym autobusie, w przychodni lekarskiej, w sklepie jednym, drugim… Przez cały dzień z całych sił staram się nie myśleć o tym, co zarezerwowane jest na ten raz krótszy, raz dłuższy moment przedsnu. Za zamkniętymi powiekami dzieją się rzeczy, o których nie śniło się psychoterapeutom. Trzymam się ich, przywiązuję się do nich trochę jak do złamanego masztu. Dzięki nim udaje się jakoś odpłynąć.

Muzyka końca lata, muzyka końca życia. Przynajmniej chwilowo wszystko się kończy. Usuwam się w cień, przez jakiś czas nikt nawet przypadkowo mnie nie dostrzeże. Wolę ten drugi temat muzyczny, za to pierwszy ma wstrząsająco piękny teledysk. Polecam. A teraz szukam jakiejś szpary w listwie przypodłogowej. Tam sobie będę tkwił.

Wytłumaczyłaś swoim tańcem całe moje zdziwienie sobą. Wytańczyłaś odpowiedzi na te wszystkie dziwne pytania. Dlaczego czasem widzę zatopione w chodniku ledowe przyciski. Czemu uparcie wywołuję u siebie katar. Skąd te nocne przebudzenia i poranne pobudki. Stało się jasne, oświeciłaś mnie. Stoję więc w blasku który od ciebie bije i… nie tańczę. No właśnie.