Koncentruję siły na poprawie koncentracji. Odmawia mi współpracy koncertowo. Chyba muszę dać gdzieś wyżej antenę, bo tracę zasięg. Tylko czy wystarczy kabla koncentrycznego? Może gdy napiję się koncentratu pomidorowego, to moje myśli zaczną działać bezprzewodowo.

Generalnie (nie lubię, gdy ktoś używa tego słowa, zwłaszcza na początku zdania, ale generalnie mam to w dupie) nie potrafię kłamać, co być może dobrze o mnie świadczy, za to nieco utrudnia życie. W sytuacjach ekstremalnych okazuje się, że jednak umiem, w dodatku z wirtuozerią. Wystarczy tylko zalać połowę klatki schodowej, przemoknąć do suchej nitki, nie móc odejść od zaworu z którego się leje, wtedy bez mrugnięcia okiem udaje mi się wcisnąć adminitratorowi i konserwatorowi budynku, że jak przyszedłem to tak już było, mimo że pół godziny wcześniej rozmawiałem z jednym z nich w sprawie niedziałającego sterownika temperatury grzejników. To, że leje się z otworu po kablu od ogrzewania, to zupełny przypadek. Zupełny.

Wczorajszy wpis okazał się być tysiąc dwieście trzydziestym czwartym. Przy okazji musiałem sobie przypomnieć jak się w ogóle pisze takie większe liczebniki. Coraz częściej pytam o coś ChatGPT, wczoraj na przykład pytałem go czy piąta kawa przy niedoczynności tarczycy, niedospaniu i w ogóle nie, jest dobrym pomysłem. Pytałem go też o inne rzeczy, bo kogo. Ale wracając do cyferek – 1234, fajna liczba. Od razu przyszło mi do głowy, że ciekawe co się kryje pod wpisem nr 13. Albo 666! Albo, CHŁE CHŁE CHŁE 69. To jedna z tych rzeczy, których nigdy nie sprawdzę, jeden z tych pomysłów, który z miejsca trafia na listę spraw nigdy niezrealizowanych. Tytułowa liczba kojarzy mi się też ze słynnym w niektórych kręgach 3…2…1…, czyli wstępem redaktora naczelnego pisma Fantastyka (potem Nowa Fantastyka), który w ten sposób wprowadzał czytelników w zawartość każdego nowego numeru. Przynajmniej dopóki czytałem, ciekawe jak jest teraz. Warto sprawdzić, to może akurat się uda. Chyba sam zacząłem w ten sposób któryś ze swoich archaicznych blogów. A może to nie byłem ja? Fakt, mogłem wtedy nie być jeszcze sobą. Patrząc na 1234 w głowie słyszę też pamiętny cytat z Misia – „Raz! Dwa! Raz dwa trzy! Pięć sześć siedem! Osiem!”. Takie tam. I mamy 1235. I idziemy na rekord wpisów w miesiącu (28). Ale to się chyba nie uda. Nieważne.

W zakładcie SZKICE samotny wpis o tytule „co”. Tyle, sam tytuł, treści więc mniej niż zazwyczaj. Co to miało być, co chciałem napisać, co miałem na celu, co się dzieje, co się stało. Co się stało? Pewnego dnia pękło niebo, a ze szczeliny wypełzły macki świetlistego tornada, które zrównało mnie z ziemią po to tylko, by co jakiś czas unosić i zrzucać, unosić i zrzucać, unosić… Jak w lunaparku, gdzie któraś karuzela czy inny rollercoaster ma jakieś zwarcie i nie może się zatrzymać. Chyba że to wina biletu, może był jakiś magiczny, a ja się mu nie przyjrzałem dokładnie, byłem bardziej zaabsorbowany tym, żeby nie zgubić paragonu, więc mogłem nie zauważyć księżycowego pyłu który obsypał palce biletera, gdy ten go targał. Nie schodzę, zresztą i tak się nie da, poza tym i tak nie chcę. Nie ma nudności, nie dociera tu ta cyrkowa muzyka, żaden klaun nie złapie mnie za rękę, jedynie to serce które raz jest w gardle, to znowu chowa się gdzieś w piętach, by za chwilę pobyć trochę w zaprzeproszeniem dupie. Gdyby nie wypełniający moją klatkę piersiową miód, podejrzewam że już jakiś czas temu odmówiłoby współpracy. Tymczasem jest tak naoliwione, że nic mu nie grozi. Wytrzyma dłużej… chciałem napisać, że dłużej ode mnie, ale nie. Wytrzyma wraz ze mną. Bo chyba można ze mną wytrzymać.

zewsząd ludzie nawet bliscy tulą się i bardziej dalecy lepią się i nawet ci w sferze marzeń są wyczuwalni ciepłym wrażeniem samego zapachu i cóż z tego skoro nawet cienia nie rzucam a w gardle dławię

nie ja. nie tu. nie swój. nieswój.

nie stój tu. nie ty. nie tędy. nie tak.

nie mnie. nie mniej. niemniej.

migotanie. polirytmia. kołatanie. przesunięte akcenty. przyspieszanie. coraz szybciej, więc gorąco. zwalnianie. ubieram bluzę, chyba gdzieś jest otwarte okno. rozmowy. z pewnością gdzieś jest. z pewnością nie będzie.

Możesz mijając mnie na ulicy chować spojrzenie za ciemnymi okularami, nie odpowiem tym samym. Z różnych powodów. Nie mam nic do ukrycia, ale nawet gdybyś chciał, to i tak tego nie dostrzeżesz. A jeżeli, to nie zrozumiesz. To nie są siniaki, które można zasłonić. Może przydała by się okowita. Oko żegna.

Idź do zsypu, wyrzuć, wynieś. Wysupłaj coś z dna kieszeni, bo tu się wszystko sypie. Nigdy nie zamówiłeś sobie czegokolwiek z posypką, bo nie mogłeś się zdecydować, bo uznałeś że to już ci się nie należy. Zamiast tego uspokajałeś się widokiem kolejowych nasypów. Przejmowałeś się wizją tego, że wysyp pomysłów wyschnie. I rozsypanym cukrem, a potem kawą. Ale… Weź to lepiej zasyp.

próbuję
tym bardziej przegrywam
w tym niedopuszczaniu do siebie
wszystkiego co przykrywa słodycz
zanieczyszcza miód którego
barwa przechodzi ze złota w brąz
jak trzecie niedopuszczalne miejsce na podium
trujący składnik odium
może zmieszać z opium?
otępić pszczoły by ucichł ul
łatwiej sięgnąć po plaster na rany
po miód na moje serce
nie zwracać uwagi na ukąszenia
próbuję